Tytuł wystawy jest nawiązaniem do XIX-wiecznej powieści Thomasa Hardy’ego. Ten pełen melancholii obraz zwraca uwagę na warunki i okoliczności pracy artysty. „Świat sztuki” kierujący się nierzadko modą i powierzchownością uniemożliwia artyście zdobycie kluczowego dystansu i doświadczania czystej obserwacji. Wybrane przez artystkę miejsce do pracy jest pozbawione zgiełku oraz zbędnego audytorium. Tylko taka przestrzeń mogła zrodzić minimalistyczne i pierwotne w swej formie obrazy, składające się na prezentowany cykl. To geometryczne prace zredukowane do elementarnych form postrzegania świata, pozbawione zbędnych upiększeń i egzaltacji.

Prezentowane obrazy są świadectwem matematycznej budowy świata. Kierują światło na rzeczy, które choć często pomijane, istnieją od zarania. Konsekwentnie nadają im nową formę. W swoich proporcjach malarstwo to oddaje dynamikę i kształt przyrody, przywołując jej harmonię i współzależności. Muszla ślimaka, kształt roślin czy proporcje ciała są doskonałe, a malarstwo Janiny Wierusz-Kowalskiej zdaje się nam o tym przypominać. Pogłębiona świadomość oraz intelektualny namysł artystki nad światem przywodzą na myśl renesansowych mistrzów. W pracach tych widoczny pozostaje również wpływ cenionego przez artystkę minimal artu, w tym twórczości Sol LeWitta czy polskich abstrakcjonistów Henryka Stażewskiego i Wojciecha Fangora.